روز عاشورا و این ماه، روز شهادت چند تک بهترین جهان اسلام که پیام آور برخاستن از خواب تاریکی و چشم گشودن در راه فداکاری، وحدت و همبستگیست، کلیدیست تا گشایشگر افکار و ذهنیت های مان بودن و رهنمونیست بسوی حلقه شدن بدور آفتاب اسلام.

مگر با تأسف، آفتاب را رها نموده بسوی شیطان چراغ میرویم و تاریکی را بر روشنایی ترجیح داده بسمت بستر ابر تیره ای خواب غفلت روانیم.

ای شما خود فروخته ها که خاک را به چشم خود زده کورکورانه روانید!

آیا بهم اندازی و تفرقه گرایی میان ملت خود، گوشه ای از شهامت و جوانمردیست؟ نخیر!

آیا شرم آور نیست، چون توپی با شما بازی کنند و بر هر سویی دلشان خواست با لگد پرتاب تان کنند؟ و بالاخره آیا شما خوشحالید که بیگانگان و دشمنان افغانستان با چند پول ناچیز حجم تان را مانند پوقانه پندانیده با شما بازی میکنند، پس دور نخواهد بود که روزی شما را کفانیده به زباله دانی بیاندازند.

حقیقت دارد که آله دست بیگانگان شدن، به باور و مقدسات خود و مردم خود تجاوز نمودن و ریختاندن خون برادران، کاملاً ما تحت بی وجدانی بوده و دور از شرافت و مردانگیست.

ملت افغانستان بخصوص جوانان باید بدانند و درک نمایند که بار دیگر زنگ خطر به صدا آمده و از شهر فرهنگ و باستان (هرات) آواز میکشد، و اینبار نشانگر تنش ها و بهم اندازی های مذهبیست، و فریاد میزند تا از گذشته ها (جنگ ها و تبعیض های قومی و زبانی و ...) که به ارزش خون رنگین هزاران جوان هم میهن مان تمام شد و لبخند های مادران مهربان این مرز و بوم را به اشک خون تبدیل گردانید، پند گیریم، و نگذاریم بیگانگان و سود جویانی چون پاکستان و صاحبان پاکستان بازهم با استفاده از روش دیگر (بهم اندازی مذهبی) چون عراق و بعضی کشور های دیگر ما را بازیچه و میهن مان را میدان بازنگری خود ساخته و پالیسی شیطنت شان را به انجام رسانند.

آرزو و باور داریم! نیروی جوان ما که بازوان اصلی تن رنجور این میهن بوده و ثمر آینده ای ماست، با شروع شدن این عمل کودکانه انجام آنرا دانسته و هیچگاهی فریب طرح های عجولانه را نخواهند خورد.